Windmolens
21 juni 2010
Soms is het vechten tegen windmolens. Nu lijk ik fysiek meer op Sancho Panza, de gezellige kleine dikkerd op de ezel die het vaak beter ziet dan zijn baas, Don Quichotte. Maar dan zonder de frisse blik.
Ik hef wel het zwaard naar windmolens, in de overtuiging dat het draken of reuzen zijn. In de aanval, het paard de sporen gevend, knal ik met mijn hoofd tegen een witgekalkte molenmuur. De bedoelingen zijn goed, verdedigen wat me lief is, maar de uitwerkingen zijn verre van positief. Waarom vecht ik dan nog? Waarom zet de gedachte zich in mijn hoofd dat ik een ongelijke strijd, zoals tegen een statische muur, kan winnen? Dat ik die überhaupt zou moeten aangaan?
Ik heb nog veel te leren, voor ik roemrucht ten onder ga, of beschreven word in een roman die generaties lang kinderen en volwassenen zal vermaken. Vooralsnog lacht alleen mijn omgeving om mijn streken, mijn onhandigheden en de zinloosheid van mijn bestaan. In heldere momenten lach ik mee, als een boer met kiespijn weliswaar. In de andere, gevoerd door idealen, lever ik een strijd tegen windmolens.
Je maintiendrai!
on juni 24th, 2010 at 17:58
http://www.youtube.com/watch?v=ZFqwKmcKOuw
als je de oplossing eens samen met hem gaat zoeken,
die is net als jij zo bezig….
samen kom je der wel