Misverstand
17 mei 2010Sommige relaties zijn gebaseerd op een emotioneel misverstand.
Het misverstand dat aantrekkingskracht per definitie leidt tot
a. een goede stabiele relatie
b. überhaupt zou moeten leiden tot een relatie
c. spetterende seks oplevert en
d. bij het doven naadloos moet overgaan in hechte vriendschap.
Dat laatste is het verwachte en gestreefde voorland op het lesbische relatieterrein. Uiteraard maak ik mij daar, met min of meer slappe excuses, ook schuldig aan. Een aantal van mijn vrienden heeft me ook in roze-wolk-omstandigheden of perverse geilheid meegemaakt. Waarom dat ooit is geëindigd ligt meestal aan mij. Mijn valkuil is dan ook het voornoemde emotionele misverstand. Dat besef dringt zich op meestal een week na van wederom een roze wolk afgekletterd te zijn. Mijn relaties duurden derhalve doorgaans niet lang, hoe lang hou je het uit in gewichtsloze toestand? Ooit zul je weer moeten eten en de realiteit onder ogen moeten zien, tenslotte. Tot ik De Ware ontmoette en in een bijna constante staat van opgewonden verliefdheid verkeerde.
Ruim negen jaar relationeel verder in de tijd, kijk ik van een zijlijn toe hoe een Dierbare in dezelfde emotionele valkuil stapt. Kijk ik meewarig toe hoe het Object Van Begeerte op een voetstuk wordt geplaatst en er, eenzijdig, begeerd wordt naar een langdurige relationele binding. Onterechte begeerte in mijn ogen, maar als toeschouwer mag je niet oordelen, alleen wel een mening hebben.
De gouden plak voor liefdevol respect en gedrag zal de Aanbedene nooit verdienen. Een bronzen, hooguit, voor de moeite… Het Object Van Begeerte beantwoordt de attenties, de genegenheid, de slapeloze nachten en de vele kilometers forenzen echter slechts met incidentele seksuele avonturen. In het geniep ontmoet Aanbedene andere vrouwen en haar verbintenis met Persoon Die Ik Van De Zijlijn Observeer is gehuld in geheimzinnigheid en leugens. In ontkenning en achteloosheid.
De Aanbidster koestert een hoop, ooit… in de toekomst… als… als… als… Echter, met “alsen” stop je Parijs in een fles.
Het bewijs van emotionele desinteresse van Aanbedene heb ik zwarter op wit dan het juridische bewijs tegen een gemiddelde crimineel. Laat ik me nu verleiden tot uitspraken omtrent de staat en status van de gevoelens of ben ik wijs en hou mijn mond dicht? Maar dan ook voor altijd. Na een op drama uitgelopen post-coïtale en/of post-relationele fase kreeg ik regelmatig het verwijt “waarom heb je dat dan niet eerder gezegd?” toen ik eenmaal het stilzwijgen doorbrak. Meestal in een poging tot troost en begrip. Nu zie, beste Verliefden, in de roze-wolk-fase landen dit soort opmerkingen ongeveer even goed als een Turks toestel op Schiphol, naast de baan. Dus, of je handelt in de opbouwfase, of helemaal niet meer.
Aangezien Aanbedene inmiddels een redelijk stulpje heeft gekregen, kan er geen sprake meer zijn van het ter sprake brengen van noch het emotionele misverstand, noch de eenzijdigheid van de verbintenis waarop mijn Dierbare hoopt en onbewust ook rekent. “Geef Haar tijd, nu is Zij er nog niet aan toe, Zij geeft toe ook gevoelens te hebben, Zij wil haar ex niet kwetsen, Zij gaat echt alleen vriendschappelijk met Anderen om, andere vrouwen lopen achter Haar aan en Zij vindt dat helemaal niet leuk, Zij is heel open en eerlijk over haar contacten met andere vrouwen…”.
Hoeveel zelftoegebrachte emotionele mishandeling kan een vrouw bij zichzelf toestaan? Psycholoog ben ik niet, maar wel ervaringsdeskundige. Het proces doorzie ik inmiddels haarfijn. Voldoende om mij er zelf voor te behoeden. Anderen kan ik van die zachte dood niet redden.