To all the girrrls I loved before
16 februari 2010
Verliefdheid, dat rare gevoel, waarbij je de ene keer het liefst door de grond zakt als zij je aankijkt en je de andere keer machtig doet voelen. Dan wil je als een gorilla op je borst trommelen, haar onder je armen nemen en je hol in slepen.
“Geaccepteerd abnormaal gedrag”, is nog de beste omschrijving. Wat kun je soms toch genieten van abnormaal zijn! Verliefdheid…, ik heb er regelmatig last van (gehad).
Inmiddels nader ik met rasse schreden de 40 jaar. Statistisch gezien ben ik over de helft. Traditioneel de tijd om eens achteruit te kijken op de eerste helft van je leven. Met het schaamrood op mijn kaken ga ik “op biecht”. Ik heb wat domme dingen uitgehaald op het vlak der liefde…
Als een puppy heb ik kwijlend achter deze en gene aangehobbeld. Zonder enig resultaat, tenminste als je mijn gekwetste gevoel en de soms snoeiharde afwijzingen niet meetelt. Anderen heb ik veroverd als ware ik de incarnatie van Napoleon of een ander groots veldheer. Soms trok ik, in de haast, linea recta op richting mijn persoonlijke Waterloo.
Voor sommige liefdes was ik gewoon te jong. Te onervaren. Psychologisch onvolwassen. Inmiddels, door de jaren gelouterd, en -ik geef het toe- wat therapiesessies her en der, doe ik het wat minder beroerd. Dames, en die incidentele heer, in retrospectie mijn nederige excuses voor het breken van je hart. Ik troost me maar met de gedachte dat je nu vast met een leuker iemand je leven deelt. “To all the girls I loved before… who travelled in and out my door”, Julio Iglesias, dringt zich aan me op.
Sommige exen spoken echter blijvend door mijn hoofd, de hele bijzondere… Die ene met dat leuke kuiltje, of met die donkere reebruine ogen en blonde lokken. De dame die me versierde in een Amerikaanse disco, of die ene die nu mijn beste vriendin is. Dan is er natuurlijk nog “la fille de Beauvais” die me verleidde op een zeilboot en waarmee ik na drie jaar lief en leed in staat van oorlog belandde. Die ene die in Parijs op de knieën ging, en ook die ene die me vroeg tijdens een chique diner. Uiteindelijk ben ik getrouwd met die ene die ik maar zelf gevraagd heb, omdat ik haar beslist niet kon laten gaan.
Dan zijn er nog the-ones-that-got-away. De dames die ik slechts een nacht in mijn netten wist te strikken, wegens een emotioneel misverstand. Die ik liever wat langer gehouden had, maar waar ook wel eens thuis eigenlijk al iemand op wachtte.
Ik ben jaren willoos overgeleverd geweest aan hormonen en neuro-transmitters. Slachtoffer als het ware. Ik verschuil me maar achter de wetenschap, mijn hersenen zijn nu eenmaal bodemloze phenylethylamine-tanks. Phenyle-wattuh? Je gevoel van verliefdheid wordt veroorzaakt door een chemisch stofje in de hersenen, phenylethylamine (PEA). Feromonen, een geurhormoon, van je aanbedene doen de rest. Roer die twee goedjes samen in een potje en dit leidt tot extreem explosief gedrag. De romantiek ontkracht.
Zou het niet handig zijn als je wist hoe je iemand kan aanzetten tot het maken van dit verliefdheidsstofje? Verliefdheid in een pilletje… dat zou de verovering wel makkelijker maken, maar beslist niet leuker… Van verlies & afwijzing leer je je lessen.
Zal ik maar gaan voor de midlife-herkansing? Nee… ik wil niets in de plaats voor wat ik niet heb.