Ik hef wel het zwaard naar windmolens, in de overtuiging dat het draken of reuzen zijn. In de aanval, het paard de sporen gevend, knal ik met mijn hoofd tegen een witgekalkte molenmuur. De bedoelingen zijn goed, verdedigen wat me lief is, maar de uitwerkingen zijn verre van positief. Waarom vecht ik dan nog? Waarom zet de gedachte zich in mijn hoofd dat ik een ongelijke strijd, zoals tegen een statische muur, kan winnen? Dat ik die überhaupt zou moeten aangaan?

Ik heb nog veel te leren, voor ik roemrucht ten onder ga, of beschreven word in een roman die generaties lang kinderen en volwassenen zal vermaken. Vooralsnog lacht alleen mijn omgeving om mijn streken, mijn onhandigheden en de zinloosheid van mijn bestaan. In heldere momenten lach ik mee, als een boer met kiespijn weliswaar. In de andere, gevoerd door idealen, lever ik een strijd tegen windmolens.

Je maintiendrai!

Zou je me dan stiekum kussen
Als je langs mijn mond kwam

Mijn nek bevochtigen, op je reis,
In tere omhelzing en in troost

Zou je landen op mijn boezem
Voelen hoe mijn hart klopt

In stil verdriet een vlekje achterlaten
Je afvragend waarom je mijn oog verliet

Zachtjes sluit ik de deur
Achter mij, achter ons
Met een zachte klik

Ik draai het slot niet om
Jij hebt de sleutel nog
Voor heel even

Zie ik dan het mooie
Van diversiteit

Zie ik dan schoonheid
In wie wij zijn

Zie ik dan de natuur
In al haar pracht en praal

Zie ik dan mijzelf
Hoe ik ben en me voel

Of zie ik alleen de pijn
Die wij elkaar aandoen

Of zie ik alleen verdriet
Bij het slapengaan

Of de eenzaamheid
Die je tergen kan

Ik wou dat ik een dag
In jouw huid kruipen kan

En jouw wereld
Een stukje mooier maken kon

Staren
Naar een plafond
Ogen wijd open
Gedachten malen

Jouw geur
Van verlies
Nog in de lakens
Gekreukt als mijn hart

Probeer het
Slaap
In mijn bed

Ik kijk en kijk,
En vind eindelijk
wat ik zoek
Goed verborgen,
Daar …
in de verste hoek.

Achter mijn jeugd,
Dat is omhuld
door gebrek aan veiligheid.

Links van mijn liefde,
Door het spoor van verderf geleid.
Stap ik over de brokstukken,
En kleine stukjes geschiedenis.

Wegduikend voor de langs
schietende gedachten
Hoop ik dat ik me niet vergis.

Ik zie onze herinneringen,
Waarvan weinig meer intact,
of door ervaringen ongekleurd.

Ik zie onze jaren,
Door ontbrekende maanden
in elkaar gezakt.

Ik raap de stukken bij elkaar,
Loop dezelfde route terug
die ik voorheen had genomen
En vóór mijn jeugd
en meest recente verlies,
Zet ik neer
waarvoor ik was gekomen.

Het misverstand dat aantrekkingskracht per definitie leidt tot

a. een goede stabiele relatie

b. überhaupt zou moeten leiden tot een relatie

c. spetterende seks oplevert en

d. bij het doven naadloos moet overgaan in hechte vriendschap.

Dat laatste is het verwachte en gestreefde voorland op het lesbische relatieterrein. Uiteraard maak ik mij daar, met min of meer slappe excuses, ook schuldig aan. Een aantal van mijn vrienden heeft me ook in roze-wolk-omstandigheden of perverse geilheid meegemaakt. Waarom dat ooit is geëindigd ligt meestal aan mij. Mijn valkuil is dan ook het voornoemde emotionele misverstand. Dat besef dringt zich op meestal een week na van wederom een roze wolk afgekletterd te zijn. Mijn relaties duurden derhalve doorgaans niet lang, hoe lang hou je het uit in gewichtsloze toestand? Ooit zul je weer moeten eten en de realiteit onder ogen moeten zien, tenslotte. Tot ik De Ware ontmoette en in een bijna constante staat van opgewonden verliefdheid verkeerde.

Ruim negen jaar relationeel verder in de tijd, kijk ik van een zijlijn toe hoe een Dierbare in dezelfde emotionele valkuil stapt. Kijk ik meewarig toe hoe het Object Van Begeerte op een voetstuk wordt geplaatst en er, eenzijdig, begeerd wordt naar een langdurige relationele binding. Onterechte begeerte in mijn ogen, maar als toeschouwer mag je niet oordelen, alleen wel een mening hebben.

De gouden plak voor liefdevol respect en gedrag zal de Aanbedene nooit verdienen. Een bronzen, hooguit, voor de moeite… Het Object Van Begeerte beantwoordt de attenties, de genegenheid, de slapeloze nachten en de vele kilometers forenzen echter slechts met incidentele seksuele avonturen. In het geniep ontmoet Aanbedene andere vrouwen en haar verbintenis met Persoon Die Ik Van De Zijlijn Observeer is gehuld in geheimzinnigheid en leugens. In ontkenning en achteloosheid.

De Aanbidster koestert een hoop, ooit… in de toekomst… als… als… als… Echter, met “alsen” stop je Parijs in een fles.

Het bewijs van emotionele desinteresse van Aanbedene heb ik zwarter op wit dan het juridische bewijs tegen een gemiddelde crimineel. Laat ik me nu verleiden tot uitspraken omtrent de staat en status van de gevoelens of ben ik wijs en hou mijn mond dicht? Maar dan ook voor altijd. Na een op drama uitgelopen post-coïtale en/of post-relationele fase kreeg ik regelmatig het verwijt “waarom heb je dat dan niet eerder gezegd?” toen ik eenmaal het stilzwijgen doorbrak. Meestal in een poging tot troost en begrip. Nu zie, beste Verliefden, in de roze-wolk-fase landen dit soort opmerkingen ongeveer even goed als een Turks toestel op Schiphol, naast de baan. Dus, of je handelt in de opbouwfase, of helemaal niet meer.

Aangezien Aanbedene inmiddels een redelijk stulpje heeft gekregen, kan er geen sprake meer zijn van het ter sprake brengen van noch het emotionele misverstand, noch de eenzijdigheid van de verbintenis waarop mijn Dierbare hoopt en onbewust ook rekent. “Geef Haar tijd, nu is Zij er nog niet aan toe, Zij geeft toe ook gevoelens te hebben, Zij wil haar ex niet kwetsen, Zij gaat echt alleen vriendschappelijk met Anderen om, andere vrouwen lopen achter Haar aan en Zij vindt dat helemaal niet leuk, Zij is heel open en eerlijk over haar contacten met andere vrouwen…”.

Hoeveel zelftoegebrachte emotionele mishandeling kan een vrouw bij zichzelf toestaan? Psycholoog ben ik niet, maar wel ervaringsdeskundige. Het proces doorzie ik inmiddels haarfijn. Voldoende om mij er zelf voor te behoeden. Anderen kan ik van die zachte dood niet redden.

As sure
As hell
I love
You

Een warme kop thee en een sigaret, de ene van vele, wakkeren de filosofische gedachten aan. Waar zal ik staan over vijf jaar? Zit ik dan nog hier, het water over kijkend naar boze zwanen in gevecht met een nieuwsgierige kat. Ben ik dan eenzaam, of tweezaam? Doe ik nog wat ik nu doe? Voel ik me nog het zelfde of is mijn transformatie verder gegaan?

Ach, het maakt niet uit. Zolang ik maar ’s nachts mijn slapeloosheid verhullen kan met filosofische mijmeringen. De maan en ik. Wij saampjes redden het wel…

Dit is wat we gaan doen

Laat me nog een keer mijn armen om je heen slaan

Er is hier niets meer over om te bewijzen
Loop iets langzamer weg

Nog een keer even stevig vast houden,

Zullen we ooit leren elkaar los te laten

Breek door naar de andere kant

Ik blijf me afvragen

Wanneer wilde je het me laten weten,

Dat je gewoon iets anders van het leven wilde

Wat zeg je als het allemaal voorbij is

Wat weet je nog als niets goed gaat

De problemen in je gedachten

Wat doe je als je verdwaalt binnen in je ziel

Waar ga je heen als de liefde weg is

Wat zeg je dan nog

… helemaal niets

Het was zo moeilijk toen ik je zag vallen

Maar het was tijd voor je om alleen te lopen

Weet alleen dat als je echt een vriend nodig hebt

En je hebt het gevoel dat je niet door kan gaan

Loop dan gewoon iets sneller terug

Neem mijn hand,

ik blaas je angsten weg

Breek door naar de andere kant

In voor- en tegenspoed

ik ken je beter dan ieder ander

En ik zal naast je staan

Wat zeg je wanneer het allemaal voorbij is

Wat doe je als alles weg is

Wat doe je als je verdwaalt binnen in je ziel

Waar gaan we heen als de liefde weg is

Wat zeg je dan nog

…helemaal niets

Als het allemaal realiteit wordt

Dat dit is waar het eindigt voor jou en mij

Ik sta op het punt om door te draaien

Zal liefde haar weg op tijd vinden

Probeer alsjeblieft niet deze tranen weg te zoenen

We weten allebei dat we fouten hebben gemaakt

Als ik het allemaal opnieuw zou kunnen doen

Zou ik weer voor jou kiezen

te zien

dat niemand je ziet

zoals je kan zijn

.

Het doet me pijn

te horen

de harde oordelen

over hoe je overkomt

.

Het doet me pijn

te erkennen

dat het gelijk

soms aan hun kant staat

.

Het doet me pijn

te ervaren

dat jou geslotenheid

je tweede natuur geworden is

.

Het doet me pijn

te voelen

hoe hard je bent

mij en anderen buitensluit

.

Het doet me pijn

te weten

dat die dikke muur

bescherming vormt

.

Het doet me pijn

te zien

dat niemand je kent

zoals ik je ken

Je wroet erin omdat je behoefte hebt aan iets zoets.

Maar je verstoort de kolonie.

Dan opeens kun je het venijn niet van je afslaan en ren je voor je leven…

Laat je tranen vrij
Zeg maar even niets
Laat je ongedwongen gaan
Stort je hart maar uit
Maak een einde aan je pijn

Slik nou je tranen niet door
Want als je je uit
Hier zo bij mij
Lucht dat je even op
Dus kom maar even hier
En vertrouw me nou maar weer
Open als een kind
Misschien vergeet je je verdriet

Hou me maar vast
Vertel me wat er is

Ga je verdriet niet uit de weg
Kom maar bij mij
Voel je maar vrij
Als je je pijn met me deelt
Kom maar bij mij
Ik droog je tranen
Als je je openstelt

Vraag maar van je af
Wat er met je is gebeurd
Alles kan ik aan
Dus als je wilt schuilen
Kom maar bij mij

Ik doe alles om je te troosten
‘k Wil een vriend voor je zijn
Ik doe alles om je te helpen
Ja, dan deel ik de pijn

Kom maar bij mij
Kom in m’n armen
Echt, ik voel zo met je mee

Als je kunt delen
Huilen we met z’n twee
Praat maar van je af
Wat er met je is gebeurd
Alles kan ik aan
Als je wilt schuilen
Als je wilt huilen
Kom maar bij mij

Showed me things aren’t what they appear to be
Called me angel and set me free

You gave me life in the cold cold dark
But you ran away in the mornings spark
Made me think that reality
Is not where I want to be

I am what I am and
I am what I am afraid of

Oh, what I am afraid of?

I need a fearless love
Don’t need to fear the end

If you can’t hold me now
You will never hold me again

I want to live my life
Pursuing all my happiness

I want a fearless love
I won’t settle for anything less

I’ve walked my path had worlds collide
I lost my way and I fooled my pride
This lover’s ache wouldn’t feel so strange
If I could only change

Now I’m not here to lay the blame
I understand when you hold a flame

Heads will shake heads will turn
And sometimes you just get burned

…
Ja