Willen
Geplaatst op 28 juni 2010 door ViolalaWil jij ook wel eens niets in de plaats voor wat je niet hebt?
Windmolens
Geplaatst op 21 juni 2010 door Violala
Soms is het vechten tegen windmolens. Nu lijk ik fysiek meer op Sancho Panza, de gezellige kleine dikkerd op de ezel die het vaak beter ziet dan zijn baas, Don Quichotte. Maar dan zonder de frisse blik.
Portie
Geplaatst op 20 juni 2010 door ViolalaEr zit zoveel liefde in mij, dat er elke dag een portie uit moet.
Traan
Geplaatst op 16 juni 2010 door ViolalaAls jij mijn traan was, zout en dik
Langzaam rollend over mijn wang
Zou je me dan stiekum kussen
Als je langs mijn mond kwam
Mijn nek bevochtigen, op je reis,
In tere omhelzing en in troost
Zou je landen op mijn boezem
Voelen hoe mijn hart klopt
In stil verdriet een vlekje achterlaten
Je afvragend waarom je mijn oog verliet
Deur
Geplaatst op 16 juni 2010 door ViolalaVoorzichtig stap ik
In de volgende kamer
Van mijn leven
Zachtjes sluit ik de deur
Achter mij, achter ons
Met een zachte klik
Ik draai het slot niet om
Jij hebt de sleutel nog
Voor heel even
Ogen
Geplaatst op 27 mei 2010 door ViolalaAls ik de wereld
Door jouw ogen bekijk
Zie ik dan het mooie
Van diversiteit
Zie ik dan schoonheid
In wie wij zijn
Zie ik dan de natuur
In al haar pracht en praal
Zie ik dan mijzelf
Hoe ik ben en me voel
Of zie ik alleen de pijn
Die wij elkaar aandoen
Of zie ik alleen verdriet
Bij het slapengaan
Of de eenzaamheid
Die je tergen kan
Ik wou dat ik een dag
In jouw huid kruipen kan
En jouw wereld
Een stukje mooier maken kon
Slapen
Geplaatst op 24 mei 2010 door ViolalaHeb je ooit
Geprobeerd
Te slapen
Met een gebroken hart?
Staren
Naar een plafond
Ogen wijd open
Gedachten malen
Jouw geur
Van verlies
Nog in de lakens
Gekreukt als mijn hart
Probeer het
Slaap
In mijn bed
Stap in de zon
Geplaatst op 22 mei 2010 door ViolalaZien
Geplaatst op 18 mei 2010 door ViolalaAan de andere kant van het gezichtsvermogen
Ik kijk en kijk,
En vind eindelijk
wat ik zoek
Goed verborgen,
Daar …
in de verste hoek.
Misverstand
Geplaatst op 17 mei 2010 door ViolalaSommige relaties zijn gebaseerd op een emotioneel misverstand.
Het misverstand dat aantrekkingskracht per definitie leidt tot
a. een goede stabiele relatie
b. überhaupt zou moeten leiden tot een relatie
c. spetterende seks oplevert en
d. bij het doven naadloos moet overgaan in hechte vriendschap.
Dat laatste is het verwachte en gestreefde voorland op het lesbische relatieterrein. Uiteraard maak ik mij daar, met min of meer slappe excuses, ook schuldig aan. Een aantal van mijn vrienden heeft me ook in roze-wolk-omstandigheden of perverse geilheid meegemaakt. Waarom dat ooit is geëindigd ligt meestal aan mij. Mijn valkuil is dan ook het voornoemde emotionele misverstand. Dat besef dringt zich op meestal een week na van wederom een roze wolk afgekletterd te zijn. Mijn relaties duurden derhalve doorgaans niet lang, hoe lang hou je het uit in gewichtsloze toestand? Ooit zul je weer moeten eten en de realiteit onder ogen moeten zien, tenslotte. Tot ik De Ware ontmoette en in een bijna constante staat van opgewonden verliefdheid verkeerde.
Ruim negen jaar relationeel verder in de tijd, kijk ik van een zijlijn toe hoe een Dierbare in dezelfde emotionele valkuil stapt. Kijk ik meewarig toe hoe het Object Van Begeerte op een voetstuk wordt geplaatst en er, eenzijdig, begeerd wordt naar een langdurige relationele binding. Onterechte begeerte in mijn ogen, maar als toeschouwer mag je niet oordelen, alleen wel een mening hebben.
De gouden plak voor liefdevol respect en gedrag zal de Aanbedene nooit verdienen. Een bronzen, hooguit, voor de moeite… Het Object Van Begeerte beantwoordt de attenties, de genegenheid, de slapeloze nachten en de vele kilometers forenzen echter slechts met incidentele seksuele avonturen. In het geniep ontmoet Aanbedene andere vrouwen en haar verbintenis met Persoon Die Ik Van De Zijlijn Observeer is gehuld in geheimzinnigheid en leugens. In ontkenning en achteloosheid.
De Aanbidster koestert een hoop, ooit… in de toekomst… als… als… als… Echter, met “alsen” stop je Parijs in een fles.
Het bewijs van emotionele desinteresse van Aanbedene heb ik zwarter op wit dan het juridische bewijs tegen een gemiddelde crimineel. Laat ik me nu verleiden tot uitspraken omtrent de staat en status van de gevoelens of ben ik wijs en hou mijn mond dicht? Maar dan ook voor altijd. Na een op drama uitgelopen post-coïtale en/of post-relationele fase kreeg ik regelmatig het verwijt “waarom heb je dat dan niet eerder gezegd?” toen ik eenmaal het stilzwijgen doorbrak. Meestal in een poging tot troost en begrip. Nu zie, beste Verliefden, in de roze-wolk-fase landen dit soort opmerkingen ongeveer even goed als een Turks toestel op Schiphol, naast de baan. Dus, of je handelt in de opbouwfase, of helemaal niet meer.
Aangezien Aanbedene inmiddels een redelijk stulpje heeft gekregen, kan er geen sprake meer zijn van het ter sprake brengen van noch het emotionele misverstand, noch de eenzijdigheid van de verbintenis waarop mijn Dierbare hoopt en onbewust ook rekent. “Geef Haar tijd, nu is Zij er nog niet aan toe, Zij geeft toe ook gevoelens te hebben, Zij wil haar ex niet kwetsen, Zij gaat echt alleen vriendschappelijk met Anderen om, andere vrouwen lopen achter Haar aan en Zij vindt dat helemaal niet leuk, Zij is heel open en eerlijk over haar contacten met andere vrouwen…”.
Hoeveel zelftoegebrachte emotionele mishandeling kan een vrouw bij zichzelf toestaan? Psycholoog ben ik niet, maar wel ervaringsdeskundige. Het proces doorzie ik inmiddels haarfijn. Voldoende om mij er zelf voor te behoeden. Anderen kan ik van die zachte dood niet redden.